Zakończył się remont głównej siedziby Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy. Pochodzący z XVII wieku gmach przy ulicy Gdańskiej 4 został odnowiony i rozbudowany dzięki wsparciu MKDNiS, w ramach środków europejskich.
Cieszę się, że realizacja kolejnego projektu muzealnego dobiegła końca. Gdy zniesione zostaną obostrzenia pandemiczne, nowy gmach Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy zostanie udostępniony dla miłośników sztuki, którzy będą mogli zapoznać się z efektami wieloletnich prac konserwatorskich i budowlanych. Bydgoski obiekt wpisuje się w nasz projekt „sieci nowoczesnych muzeów”, naszego wiana na 100-lecie odzyskania niepodległości
podkreśla minister kultury, dziedzictwa narodowego i sportu, profesor Piotr Gliński.
Projekt pod nazwą „Remont konserwatorski i rozbudowa obiektu Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, ul. Gdańska 4” był realizowany w ramach działania 8.1 „Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na lata 2014-2020” i otrzymał dofinansowanie w wysokości ponad 14,5 mln zł. Obejmował kompleksowy remont konserwatorski oraz rozbudowę zabytkowego budynku przy ulicy Gdańskiej 4 oraz zakup wyposażenia dla prowadzenia działalności kulturalnej w zakresie prezentacji sztuki współczesnej i malarstwa. Historyczny gmach, który był pierwszą powojenną siedzibą muzeum, został zamknięty dla zwiedzających w kwietniu 2009 r. z uwagi na bardzo zły stan techniczny i postępującą degradację budynku.
Historia budynku przy ul. Gdańskiej 4 sięga początku XVII wieku, kiedy to w 1614 roku rozpoczęto starania o założenie w Bydgoszczy klasztoru Sióstr Klarysek. W 1615 roku papież Paweł V zatwierdził fundację klasztoru, zalecając w wydanym breve urządzenie klasztoru wraz z kościołem. W tym samym roku rozpoczęto budowę klasztoru.
W XVII wieku klasztor rozbudowano, powstał m.in. ciąg krużganków łączących klasztor z kościołem. Niestety w końcu XVIII wieku, po przejściu Bydgoszczy pod władzę pruską, krużganki zburzono.
W roku 1835 kościół oraz zabudowania klasztorne zostały oficjalnie przejęte przez władze miejskie. Początkowo budynek miał być przeznaczony na szkołę, jednak ostatecznie umieszczono w nim szpital miejski, który funkcjonował do 1937 roku.
W latach 1861-1863 rozdzielono kościół od dawnego budynku klasztornego poprzez wyburzenie łącznika wraz z bramą. W 1878 r. budynek został rozbudowany o dodatkowe skrzydło wzdłuż ul. Gdańskiej i otrzymał jednolitą historyzującą fasadę o formach neorenesansowych i neomanierystycznych według projektu architekta Wilhelma Lincke.
