Imponująca wystawa stała Wawel Podziemny. Lapidarium.
Po Wawelu Zaginionym i Wawelu Odzyskanym to kolejna ekspozycja stała, stanowiąca zarazem ich kontynuację i integralne uzupełnienie.
Ze względu na charakter wystawy rekomendujemy pobranie audioprzewodnika (w cenie biletu).
Lapidarium to „muzealny zbiór kamieni, kamiennych posagów, nagrobków, fragmentów budowli…”, prezentowany na powietrzu lub w pomieszczeniach zamkniętych (w języku łacińskim lapidarius oznacza „dotyczący kamieni”, od lapis, lapidis – „kamień”). Encyklopedyczna formuła nie wyczerpuje bogactwa treści zawartego w tym słowie.
W okresie renesansu, gdy odradzało się zainteresowanie kolekcjonerstwem, w prywatnych kolekcjach najwyżej cenione były dzieła kompletne. Fragmenty kamiennych dekoracji architektonicznych stanowiły więc jedynie uzupełnienie gromadzonych dzieł malarstwa, rzeźby, złotnictwa i ceramiki. W wieku XVIII zaczęto powoli dostrzegać związane z nimi treści historyczne i naukowe. Pierwsze muzeum, w którym zgromadzono jednorodny pod względem charakteru zbiór kamiennych elementów, powstało w Weronie. Wraz z nowym nurtem romantyczno-sentymentalnym w kulturze europejskiej fragmenty detali architektonicznych i kamienny wystrój budowli zyskują nowe treści. Emocjonalno-estetyczne walory „ułomków” wykorzystywane były do wkomponowania w parkach sztucznych ruin. Wiek XIX to czas wielkich odkryć archeologicznych. Pozyskane w wyniku eksploracji ogromne ilości fragmentów dawnej kamieniarki tworzą wielkie kolekcje muzealne. W pobliżu wykopalisk powstają muzea i specjalne ekspozycje muzealno-archeologiczne. We współczesnych placówkach poświęconych historii architektury również przewiduje się miejsce dla zbiorów lapidarialnych.
